Hamnet

Wat Zhao hier doet is niets minder dan briljant. Ze maakt geen film over Shakespeare de genie-schrijver, geen hagiografische ode aan de Bard. Nee, ze maakt een film over ouders die kapotgaan aan verdriet, over een huwelijk dat onder druk staat, over een moeder die worstelt met het feit dat haar man zijn rouw lijkt te kanaliseren in zijn kunst terwijl zij blijft zitten met een gapend gat waar haar kind zou moeten zijn. In een van de meest hartverscheurende scènes – en er zijn er veel – gooit Agnes Shakespeare letterlijk tegen de grond wanneer hij na de dood van hun zoon naar Londen wil vertrekken. Hoe durf je? Waarvoor? Om toneelstukjes te schrijven terwijl ik hier zit te creperen van verdriet?